VIII Liceum Ogólnokształcące
Im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie

Historia szkoły

Budowa szkoły

Kiedy Grzegórzki były jeszcze peryferyjną, robotniczą dzielnicą Krakowa, a przez ulicę Grzegórzecką przejeżdżał tylko jeden tramwaj – „siódemka” – dowożący robotników do zakładów im. S. Szadkowskiego, honorowy komitet budowy szkoły, na którego czele stanął znany wówczas miejscowy działacz społeczny Józef Kuźmiński, wybrał jako miejsce na nową szkołę średnią parcelę przy ulicy Grzegórzeckiej 24. Wsparcia pomysłodawcom budowy liceum ogólnokształcącego dla dzielnicy Kraków – Grzegórzki udzielił sam ówczesny premier PRL – Józef Cyrankiewicz. Autorem projektu gmachu liceum był inż. Józef Gołąb, twórca wielu obiektów w Krakowie m. in. Collegium Paderevianum UJ.

Wstępne prace przy wznoszeniu budynku trwały już od 1954 roku. 20 lutego 1955 r. nastąpiło uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego i podpisanie aktu erekcyjnego. Dokument ten przechowywany jest w archiwum szkoły. Podpisali go: ówczesny premier PRL – Józef Cyrankiewicz, kierownik Wojewódzkiego Wydziału Oświaty – kurator Dominik Gnoiński i przewodniczący Komitetu Budowy Szkoły – Józef Kuźmiński. Ponieważ ze względów technicznych nie udało się ukończyć budowy w zaplanowanym wcześniej terminie, nowe krakowskie liceum rozpoczęło swój pierwszy rok szkolny – 1955/56 w budynku Szkoły Podstawowej Nr 38 przy ulicy Żółkiewskiego. W styczniu 1956 roku budynek przy ulicy Grzegórzeckiej został oddany do użytku pierwszych uczniów i nauczycieli. Został wtedy nazwany zgodnie z kolejnością powstawania, XI Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie. Jego pierwszym dyrektorem został Włodzimierz Żytyński. W początkowych latach w tym budynku mieściły się jednocześnie XI L. O. i XI Szkoła Podstawowa. Trwało to kilka lat, na pewno jeszcze na początku lat 60-tych. Szkoła ta została
przeniesiona z ul. Żółkiewskiego. Szkołą kierowała  p. Irmina Morawska.

Lata 1955-1962

Dyrektor: Włodzimierz Żytyński

Urodził się 10 czerwca 1904 roku w Nowym Sączu. Jego ojciec był długoletnim profesorem w miejscowym gimnazjum, matka nie pracowała zawodowo. Miał pięcioro rodzeństwa. Po ukończeniu gimnazjum w Nowym Sączu rozpoczął studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego nauczycielami byli znani poloniści: Józef Kallenbach i Ignacy Chrzanowski. Po studiach podjął pracę jako nauczyciel języka polskiego w gimnazjum w Kowlu i Chorochowie. W czasie II wojny światowej prowadził tajne nauczanie w majątku Sękowskich w Krzemiennej. Po wojnie zamieszkał w Krakowie. W latach 1945-47 był wizytatorem szkolnym i równocześnie kierownikiem biblioteki w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Następnie pracował jako polonista w Liceum Pedagogicznym Nr 2. W 1955 roku został dyrektorem naczelnym nowo utworzonego XI Liceum Ogólnokształcącego. W 1962 roku przeniesiono go na równorzędne stanowisko do IV Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki.

Od 1970 roku był kierownikiem sekcji języka polskiego w Okręgowym Ośrodku Metodycznym, pracując jednocześnie jako polonista w VII LO. Przez cały czas pracy zawodowej zajmował się propagowaniem języka esperanto. Po przejściu na emeryturę kontynuował swoje hobby, m. in. opublikował w języku esperanto kilka rozpraw, które drukowano także zagranicą.

Zmarł 6 września 1978 roku, pochowano go w grobie rodziców na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Zastępcy dyrektora:


  • mgr Irmina Morawska
  • mgr Adolf Stachura
  • mgr Mieczysław Laba

  • Wrzesień 1955 r. – rozpoczęcie pracy dydaktyczno-wychowawczej XI LO w Krakowie w budynku Szkoły Podstawowej Nr 38 przy ulicy Żółkiewskiego.
  • 22 stycznia 1956 r. – uroczyste otwarcie szkoły, oddanie do użytku liceum budynku przy ulicy Grzegórzeckiej 24.
  • Prace remontowo-budowlane udoskonalające funkcjonowanie szkoły: utworzenie szkolnej biblioteki, zabezpieczenie budynku przed zalaniem, konserwacja centralnego ogrzewania, budowa auli.
  • 1957 r. – premier Józef Cyrankiewicz przyjął w Warszawie delegację profesorów i uczniów liceum, ufundował również pierwsze pomoce naukowe m. in. aparat filmowy.
  • Rozwijanie działalności pozalekcyjnej: teatr szkolny (pod opieką prof. Sabiny Krasickiej), koło fotograficzne (pod opieką prof. Anatola Maronia), kurs prawa jazdy.
  • Współpraca z Klubem Miłośników Teatru w Krakowie – spotkania z aktorami, konkursy, młodzieżowe spektakle.
  • Wyjazdy uczniów do CSRS, ZSRR, na Węgry i do Jugosławii.
  • 1959 r. – utworzenie przy liceum Szkoły Przysposobienia Zawodowego.
  • Pierwszy egzamin dojrzałości (47 absolwentów).
  • Reforma oświaty – nowa nazwa: Szkoła Podstawowa i Liceum Ogólnokształcące Nr 1.
  • 25 listopada 1961r. – 54 rocznica śmierci Stanisława Wyspiańskiego – szkoła otrzymuje sztandar (ufundowany przez Instytut Technologii Nafty) i imię młodopolskiego poety. W uroczystości uczestniczyła córka poety – Helena Chmurska i Kuba z „Wesela” – Jakub Mikołajczyk.
  • 1962 r. – otwarcie auli.
  • Doskonalenie pracy dydaktycznej: pracownie i gabinety przedmiotowe; pomoce naukowe do nauczania matematyki, fizyki, geografii, biologii, chemii.
  • Udział młodzieży w olimpiadach przedmiotowych, wysoki poziom nauki przedmiotów humanistycznych i języków obcych.
  • Współpraca z Uniwersytetem Jagiellońskim – wprowadzenie do szkoły języka esperanto, jako przedmiotu nadobowiązkowego.
  • Dobra opinia szkoły w środowisku krakowskim; większość absolwentów liceum podejmuje wyższe studia.
  • Ocena dydaktycznej i wychowawczej działalności szkoły, współpracy ze środowiskiem, wyników promocji z klasy do klasy, opieki nad uczniami słabszymi, stosunków międzyludzkich (ze szczególnym uwzględnieniem stylu pracy i osobowości dyrektora naczelnego) przez Egzekutywę Komitetu Dzielnicowego PZPR Kraków – Grzegórzki.
  • „W wyniku ustaleń i decyzji Egzekutywy dyrektor Włodzimierz Żytyński został przeniesiony na równorzędne stanowisko w IV LO w Krakowie. Mimo odwołań (…) oraz opinii nauczycieli i rodziców uchwała nabrała mocy 1 września 1962 roku”.

Lata 1962-1974

Dyrektor: Stanisław Dynowski

Urodził się 22 grudnia 1910 roku w Nowym Sączu. Tutaj też uczęszczał do szkoły powszechnej i średniej. Następnie studiował na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po studiach najpierw pracował w Towarzystwie Polsko-Węgierskim, potem jako nauczyciel w Gimnazjum im. J. Sobieskiego.

Od 1936 r. uczył geografii i historii w Prywatnym Gimnazjum OO. Pijarów. W 1939 roku został zmobilizowany. Ranny w czasie walk kampanii wrześniowej dostał się do niewoli i ostatecznie do oflagu w Murnau, w którym przebywał do końca wojny. Po wyzwoleniu wrócił do Krakowa i kontynuował przerwaną przez wojnę pracę w Gimnazjum OO. Pijarów. W 1958 roku został dyrektorem tej szkoły. W 1961 roku rozpoczął pracę w IV LO im. Tadeusza Kościuszki a rok później został dyrektorem VIII LO im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie, gdzie pracował aż do emerytury, tj. do 1974 roku.

Zmarł nagle 20 sierpnia 1977 roku w rodzinnym Nowym Sączu. Został pochowany w Krakowie na cmentarzu Rakowickim.

Zastępcy dyrektora:


  • mgr Stanisław Poręba
  • mgr Zdzisław Zygma
  • mgr Bernard Strumidło
  • mgr Stanisław Cyrulik
  • mgr Adolf Stachura

  • Przyjęcie do szkoły części uczniów i nauczycieli ze zlikwidowanych w Krakowie liceów: VIII i IX.
  • Próby rozwiązania trudności lokalowych (szkoła podstawowa i liceum) – nauka na dwie zmiany.
  • Zima 1962 roku – zawieszenie zajęć z powodu trudności z ogrzaniem budynku.
  • 1964 r. – wystąpienie do władz oświatowych z prośbą o przeniesienie szkoły podstawowej do innej placówki, likwidacja szkolnego „kombinatu”.
  • Wypadek na zajęciach przysposobienia wojskowego – śmierć uczennicy w wyniku postrzelenia przez koleżankę.
  • Podnoszenie poziomu nauczania, organizowanie lekcji otwartych (j. polski, biologia) i konferencji metodycznych.
  • Organizowanie pomocy dla młodzieży mającej trudne warunki materialne.
  • Otwarcie szkoły na potrzeby dzielnicy i miasta – pomoc lokalnych władz, rodziców i miejscowych zakładów pracy. Licealna aula – „największa i najpiękniejsza w dzielnicy” – boisko i tereny przy szkole stały się obiektami otwartymi dla okolicznej ludności.
  • 1 września 1966 r. – szkoła otrzymuje nazwę: VIII Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Wyspiańskiego.
  • 1966 r.- wyróżnienie liceum Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego.
  • 1970 r. – otwarcie nowego liceum nr XIII, którego dyrektorem został zastępca dyrektora VIII LO – Bernard Strumidło. Do nowej szkoły przeszła też część uczniów i nauczycieli grzegórzeckiego liceum.
  • Zorganizowanie Uniwersytetu dla Rodziców.
  • 1970/71 – powstanie pierwszych dobrze zorganizowanych klasopracowni: historycznej, polonistycznej, matematycznej, oraz zorganizowanie klas profilowanych: matematyczno-fizycznej, humanistycznej i sportowej.
  • 1972 r. – wytypowanie po raz pierwszy najlepszego ucznia szkoły na studia bez egzaminu wstępnego.
  • Utworzenie ośrodka instruktażowo-metodycznego dla nauczycieli przysposobienia wojskowego (kpt. Piotr Mucha) i j. rosyjskiego (mgr Ewelina Ney).
  • Organizowanie praktyk studenckich.
  • 1976 r. – wyróżnienie Dyrekcji i Grona Pedagogicznego za udział uczniów w Młodzieżowym Turnieju Wiedzy Filozoficznej.
  • Poloniści: mgr Barbara Bielska, mgr Maria Łukasiewicz, mgr Zofia Piotrowska, mgr Stanisław Cyrulik, mgr Irena Meisels publicznie uznani przez kierownika sekcji języka polskiego Okręgowego Ośrodka Metodycznego dr Alinę Brudnicką za jeden z najlepszych zespołów polonistycznych w Krakowie.
  • Współpraca z Wydziałem Biologii UJ – m. in. mgr Maria Rymarz, mgr Irena Samek, mgr Barbara Odrzywołek.
  • Wyróżnienie dla wzorcowej w Krakowie pracowni plastycznej prowadzonej przez mgr Krystynę Kostańską.
  • Otwarcie Izby Pamięci Narodowej (dokumenty, gazety i przedmioty z okresu wojny) – mgr J. Bochenek, mgr M. Kardasz.
  • Wyróżniająca praca polonistycznych zespołów artystycznych (opieka: mgr Janina Paszkowska, mgr Józef Jachniewicz).
  • Działalność chóru szkolnego (150 osób) prowadzonego przez dyrygenta Operetki Krakowskiej, mgr Zbigniewa Toffela.
  • Spotkania z ludźmi kultury m. in. Julianem Kawalcem, Jerzym Harasymowiczem, Henrykiem Voglerem, Jerzym Lovelem („Życie Literackie”), Zbigniewem Turkiem („Przekrój”), dziennikarzami gazet krakowskich.
  • Przygotowywanie uroczystości o charakterze ogólnomiejskim: milenium państwa i ślubowania młodzieży, która ukończyła 18 rok życia (nauczyciele wych. fizycznego – mgr Maria Szymendera, mgr Jadwiga Światkowska, mgr Anna Cięciel).
  • Opieka uczniów liceum nad ludźmi starymi i chorymi – akcja Bank Ludzkich Serc (opieka: mgr Stefania Graniczna); imprezy choinkowe dla biednych dzieci dzielnicy Grzegórzki (mgr M. Puterek-Wawrzoń).
  • Aktywna działalność Ogniska ZNP (kolejni prezesi: Stanisław Pawlik, Zofia Waluga, Stefania Saduska, Stanisław Cyrulik).
  • Powołanie przy szkole VI Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących.
  • Prace konserwacyjne, budowa boiska i ogrodzenia szkoły, zazielenienie terenu wokół budynku, położenie asfaltu na szkolnym podwórku; wygospodarowanie pomieszczeń na archiwum szkolne i harcówkę; przyłączenie szkoły do sieci cieplnej w Łęgu.
  • 1974 r. – „powszechnie lubiany i szanowany dyrektor odszedł na emeryturę”.

Lata 1974-1980

Dyrektor: Janusz Kaczkowski

Urodził się 3 lipca 1939 roku we Lwowie. W czasie wojny matka walczyła w AK, ojciec był żołnierzem Armii gen. Andersa, uczestnikiem bitwy pod Monte Cassino. W 1946 roku opuścili Lwów i przenieśli się do Rzeszowa. Tutaj ukończył szkołę podstawową i został absolwentem I Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Konarskiego. W 1957 roku rozpoczął studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, które ukończył w 1962 roku. Następnie podjął pracę jako nauczyciel języka polskiego w V LO. Po siedmiu latach objął stanowisko podinspektora d/s liceów ogólnokształcących w Wydziale Oświaty DRN Zwierzyniec. W 1974 roku został dyrektorem VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Funkcję tę pełnił do 1980 roku, czasu powołania go na stanowisko dyrektora I Liceum Ogólnokształcącego im. B. Nowodworskiego przy Pl. Na Groblach.

Zmarł w wieku 42 lat.

Zastępca dyrektora:


  • mgr Alina Włodarczyk

  • Kontynuowanie podziału na klasy profilowane: biologiczno-chemiczne oraz matematyczno-fizyczne.
  • Unowocześnianie pracy dydaktycznej i wychowawczej.
  • Podnoszenie kwalifikacji zawodowych – ukończenie studiów podyplomowych – przez dużą grupę nauczycieli pracujących w liceum.
  • Masowe uczestnictwo uczniów w zawodach sportowych: siatkówka, koszykówka, piłka nożna, szachy, narciarstwo.
  • Rozwijanie zainteresowań turystyką – ustalenie terminarza wycieczek szkolnych; organizowanie z okazji Dnia Dziecka tzw. zlotów gwieździstych – zaznajamianie młodzieży z ojczystą przyrodą, historią, sztuką.
  • 1974 r. – malowanie szkoły.
  • 1975 r. – przeniesienie Liceum dla Pracujących do innego budynku.
  • 1977 r. – przyjęcie uczniów ze Szkoły Mistrzostwa Sportowego.
  • Próba powołania klubu szkół średnich noszących imię Stanisława Wyspiańskiego; nawiązanie współpracy ze szkołą imienniczką – XLVII LO w Warszawie.
  • Zorganizowanie sesji naukowej o Wyspiańskim, konkursu wiedzy o Patronie szkoły oraz obchodów rocznicy powstania liceum.
  • Współpraca z Uniwersytetem Jagiellońskim, organizowanie praktyk studenckich oraz lekcji j. polskiego (fakultatywnych) z nauczycielami akademickimi: m. in. z doc. dr W. Woźnowskim, mgr J. Jarzębskim, mgr A. Sulikowskim.
  • Nawiązanie kontaktów naukowych z Akademią Rolniczą, AWF, PWST i WSP.
  • Regularne spotkania z wybitnymi osobistościami życia literackiego i kulturalnego. Gościli w szkole między innymi: Ewa Lipska, Julian Kawalec, Leszek Piskorz, Jerzy Trela, Jerzy Fedorowicz, a także wnuczka H. Sienkiewicza – Maria Korniłowicz.
  • Prowadzenie prac remontowych: naprawa dachu, przebudowa auli, renowacja boiska szkolnego, uzyskanie zgody na generalny remont budynku szkoły.
  • 1980 r. – „powszechnym zaskoczeniem dla szkoły była decyzja J. Kaczkowskiego objęcia stanowiska dyrektora naczelnego I Liceum Ogólnokształcącego im. B. Nowodworskiego. (…) Osiem miesięcy później nauczyciele i młodzież odprowadzali go na miejsce wiecznego spoczynku na Cmentarzu Rakowickim”.

Lata 1980-1981

Dyrektor: Alina Włodarczyk

Urodziła się 13 czerwca 1934 roku w Łodzi. W 1945 roku rozpoczęła naukę w miejscowej szkole podstawowej. Następnie uczęszczała do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Marii Konopnickiej w Łodzi. Po maturze pracowała przez rok w Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w charakterze referenta Sekcji Higieny Żywności i Żywienia. W 1952 roku rozpoczęła studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Łódzkiego. Po ukończeniu studiów w 1958 roku podjęła pracę jako nauczycielka biologii w Szkole Podstawowej Nr 38 w Łodzi. W 1960 roku zamieszkała wraz z mężem w Krakowie i kontynuowała pracę w szkolnictwie podstawowym. W 1966 roku została zatrudniona w VI LO w Krakowie, a w 1971 r. rozpoczęła pełnienie obowiązków zastępcy dyrektora VI LO. We wrześniu 1974 r. została przeniesiona na równorzędne stanowisko do VIII LO. Ukończyła studia podyplomowe Organizacji i Zarządzania dla Kierowniczej Kadry Oświatowej. Praco wała społecznie w Komisji Oświaty i Towarzystwie Przyjaciół Dzieci. W latach 1980 -1981 pełniła funkcję dyrektora VIII LO w Krakowie. Zrezygnowała ze stanowiska dyrektora z powodu złego stanu zdrowia. Pozostała jednak w liceum, jako nauczyciel biologii, aż do chwili przejścia na emeryturę w 1987 roku. W latach 1987-1990 pracowała w liceum w niepełnym wymiarze godzin.

Za swoją pracę pedagogiczną i społeczną była wielokrotnie wyróżniana nagrodami dyrektorskimi. W 1972 i 1977 roku otrzymała Nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania drugiego stopnia. W 1981 roku przyznano jej Złoty Krzyż Zasługi oraz Złotą Odznakę Miasta Krakowa.

Zastępca dyrektora:


  • mgr Jadwiga Jabłońska

  • Powstanie NSZZ „Solidarność” (prezesem zostaje mgr Tadeusz Horodyski, później mgr Grażyna Tomaszewska).
  • „Cechą codziennego życia stały się różne formy protestu i strajki. To, czym żyło ówczesne społeczeństwo w równym stopniu dotyczyło pracy szkoły. (…) Umiar, rozsądek i wieloletnie doświadczenie dyrekcji spowodowały, że liceum funkcjonowało normalnie. Wysiłek był podporządkowany zasadniczemu celowi: zapewnić szkole normalne warunki pracy, szczególną troską otoczyć młodzież i uchronić ją przed przykrymi konsekwencjami”.
  • „Ustawiczne napięcie nerwowe, nowe, nie znane przedtem sytuacje i problemy, penetrowanie szkoły przez różne siły i środki dyspozycyjne spowodowały, że obie dyrektorki po roku pracy zrezygnowały z pełnionych funkcji, pozostając w szkole jako nauczycielki swoich przedmiotów: biologii i chemii.”

Lata 1981-1987

Dyrektor: Włodzimierz Japołł

Urodził się 27 kwietnia 1942 roku w Krakowie. W latach 1948-1955 był uczniem Szkoły Podstawowej Nr 7 im. św. Floriana. Potem kształcił się w V LO im. A. Witkowskiego. W 1960 roku rozpoczął studia na Wydziale Metalurgii Akademii Górniczo-Hutniczej, które przerwał w pierwszym roku, by od 1961 roku zostać studentem Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie studiów pracował aktywnie w Zrzeszeniu Studentów Polskich i Związku Młodzieży Socjalistycznej. Brał też udział w działalności artystycznej Teatru Dramatycznego UJ. We wrześniu 1970 roku rozpoczął pracę pedagogiczną jako nauczyciel j. polskiego w VI LO im. A. Mickiewicza, jednocześnie od 1973 roku prowadząc zespoły teatralne w Domu Kultury przy ul. Józefa 12. W 1980 roku za osiągnięcia dydaktyczne i artystyczne otrzymał Nagrodę Kuratora. W latach 1975-1979 był uczestnikiem Środowiskowego Studium Doktoranckiego przy Ins tytucie Filologii Polskiej UJ. Otworzył przewód doktorski, jednak ze względów osobistych zrezygnował z kontynuowania pracy naukowej. W 1981 roku został wybrany dyrektorem VIII LO. Czas sprawowania tej funkcji przypadł m. in. na dramatyczny okres stanu wojennego. W kwietniu 1987 roku złożył rezygnację z zajmowanego stanowiska. Od 1 września 1987 roku pracuje jako nauczyciel j. polskiego w XIII LO im. Bohaterów Westerplatte.

Zastępca dyrektora:


  • mgr Zdzisław Biernacki

  • „1981/1982 to najtrudniejszy rok pracy wychowawczej od czasów II wojny światowej” – 13 grudnia 1981 roku – ogłoszenie stanu wojennego.
  • 14 XII 1981 – 4 I 1982 – przedłużone ferie.
  • Spotkanie młodzieży z oficerem Wojska Polskiego, który poinformował o przepisach prawnych obowiązujących w okresie stanu wojennego oraz uzasadnił konieczność jego wprowadzenia.
  • Luty 1982 r. – rozmowa przedstawicieli Kuratorium i KD PZPR, w obecności dyrektora szkoły, ze wszystkimi nauczycielami na temat ich postawy zawodowej i ideologicznej.
  • Kwiecień 1982 r. – zatrzymanie przez SB, przed uroczystościami majowymi, nauczyciela historii mgr Tadeusza Horodyskiego.
  • Listopad 1983 r. – młodzież ubiorem i śpiewem na przerwie „Boże coś Polskę” uczciła rocznicę niepodległości. W wyniku powiadomienia przez dyrekcję, na życzenie władz, Kuratorium klasa III A została rozwiązana. Po interwencjach wpływowych rodziców, wychowawcy, Aliny Włodarczyk i dyrektora zakładów „Kabel” pozwolono ją reaktywować.
  • Za brak odpowiedniej postawy wobec zaistniałej w szkole sytuacji wszyscy nauczyciele otrzymali pisemne upomnienie.
  • Uczeń Robert Dudek złapany przez ZOMO w czasie kolportowania ulotek został wyrzucony ze szkoły.
  • Lata 1983-1985 – zakaz uczenia przedmiotu nauka o społeczeństwie przez mgr T. Horodyskiego (nakaz by uczyli go tylko nauczyciele, którzy są członkami PZPR).
  • Krytyczna ocena pracy szkoły – zarzut zapominania o pryncypiach ustrojowych; naciski by jednym z kryteriów oceny z zachowania była przynależność do organizacji politycznych (na tej podstawie winna być również dokonywana ocena pracy wychowawców).
  • „Nauczyciele VIII LO krytycznie odnoszą się, co zostało zapisane w Księdze Protokołów Rady Pedagogicznej, do propozycji MOiW.”
  • 1982-1986 – wprowadzenie klasy o poszerzonym programie nauki j. angielskiego.
  • Wzrost poziomu nauczania: 1982r. – podniesienie o 10%, w porównaniu z rokiem 1981, wskaźnika przyjęć na studia (62,7%), w 1983 i 1984 – 72,2%.
  • 1983/84 – powstanie Klubu Języka Angielskiego (pod opieką mgr K. Boguckiego), nawiązanie kontaktów z Konsulatem Amerykańskim.
  • 1983/84 – ideologiczna weryfikacja Rady Pedagogicznej przeprowadzona z inicjatywy Wydziału Nauki i Oświaty KC PZPR.
  • Szkolna Wigilia i Śniadanie Wielkanocne.
  • Nowe formy pracy wychowawczej: spotkania nauczycieli z prymusami, olimpijczykami i ich rodzicami, konkurs na najładniej urządzoną klasę, odpowiedzi dyrektora na pytania uczniów za pomocą radiowęzła, wybory najmilszej pary na poziomie poszczególnych klas itd.
  • 1984r. – 100% uczniów ubiegających się o przyjęcie na wyższe uczelnie zdało pozytywnie j. polski, historię i rysunek.
  • 1985 r. – uczeń Tomasz Milewicz (opieka: mgr Krystyna Turopolska) zajmuje pierwsze miejsce na Międzynarodowych Zawodach Biologicznych.
  • 1985/86 – 110 uczniów wzięło udział w olimpiadach, z tego 30 w okręgowych, a 5 w centralnych.
  • Wyniki liceum w sprawdzianie z matematyki, przygotowanym przez Kuratorium i ODN, oceniono jako jedne z najlepszych w Krakowie.
  • Nagrody i wyróżnienia w konkursach: m. in. osiągnięć PRL, marynistycznym – „Polska leży nad Bałtykiem”, 40-lecia zwycięstwa nad faszyzmem, recytatorskim, na recenzję filmową.
  • 1985 r. – wycieczka do Helsinek (organizator: mgr A. Przybyłowicz).
  • 1986 r. – powstanie Komitetu Pomocy Szkole – współpraca z „Bipronaftem”, „Kablem” i ZPC „Wawel”.
  • Obchody 30-lecia liceum (okolicznościowa publikacja, zjazd absolwentów, sesja naukowa poświęcona S. Wyspiańskiemu).
  • 28 XI 1986 r. – odsłonięcie w auli liceum popiersia Stanisława Wyspiańskiego.
  • 1987 r. – IV miejsce liceum wśród szkół krakowskich uczestniczących w olimpiadach.
  • Wysokie osiągnięcia szkoły w czasie zawodów sportowych: m. in. mistrzostwo juniorów województwa w koszykówce (1985 r.), drugie miejsce drużynowo w zawodach pływackich.
  • Spotkania z aktorami: J. Fedorowiczem, L. Piskorzem, A. Dymną; pisarzami: S. Lemem, J. Harasymowiczem; więźniami obozów koncentracyjnych.
  • Udział w VII Festiwalu Artystycznym Szkół Ponadpodstawowych i konkursie Małych Form Scenicznych.
  • Zorganizowanie konkursu na Mistrza Ortografii (mgr B. Bielska), turnieju poświęconego prozie Brunona Schulza (mgr Z. Piotrowska), konkursu wiedzy o Wyspiańskim, programu artystycznego z okazji ślubowania klas pierwszych.
  • 1987 r. – rozpoczęcie wymiany bezdewizowej ze Szkołą Realną w Norymberdze i Katedral Schole w Odeuse w Danii.
  • Nawiązanie kontaktów z ośrodkiem Kultury i Informacji w NRD (mgr Małgorzata Mieszkowska).
  • Organizowanie w gronie pedagogicznym pomocy koleżeńskiej, prowadzenie wewnętrznej akcji socjalnej.
  • Otwarcie pracowni komputerowej.
  • Lata 1984, 1985, 1986 – remont szkoły.
  • Wpłynięcie do szkoły pisma zezwalającego na zwalnianie uczniów chcących wziąć udział w uroczystościach związanych z III pielgrzymką papieża Jana Pawła II do Polski.
  • „Dyrektor nie otrzymał za swoja pracę żadnej nagrody ani pochwały, a jedynie pisemne upomnienie i naganę”. W kwietniu 1987 roku złożył w Kuratorium rezygnację z zajmowanego stanowiska, pełniąc funkcje dyrektora do końca sierpnia.

Lata 1987-1992

Dyrektor: Bernard Strumidło

Urodził się 2 stycznia 1932 roku w Narolu, woj. przemyskie. Po wyzwoleniu, w 1944 roku rozpoczął naukę w miejscowej szkole podstawowej. W 1948 roku został uczniem Gimnazjum im. Bartosza Głowackiego w Tomaszowie Lubelskim. W 1952 roku podjął studia na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1953/54 kontynuował naukę na Wydziale Historyczno-Filozoficznym (Sekcja Dziennikarska) Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Ostatecznie z powodu zlikwidowania sekcji ukończył studia na Wydziale Historii i w 1958 roku rozpoczął pracę pedagogiczną. Najpierw w Państwowym Pogotowiu Opiekuńczym w Krakowie, następnie na terenie Nowej Huty w szkołach podstawowych Nr 86, 80, 91. W 1961 roku podjął pracę w X LO im. Edukacji Narodowej. Od 1968 do 1970 roku był zastępcą dyrektora w VIII LO im. Stanisława Wyspiańskiego. W latach 1970-1982 pełnił funkcję dyrektora XIII LO im. Bohaterów Westerplatte. A od 1982 do 1987 pracował w Instytucie Kształcenia Nauczycieli w charakterze nauczyciela metodyka. W 1987 roku został dyrektorem VIII LO. Funkcję tę pełnił do 1991 roku.

Był wyróżniany wieloma odznaczeniami regionalnymi i państwowymi m. in. Złotą Odznaką Miasta Krakowa, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką ZNP, Krzyżem Kawalerskim, Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Zastępcy dyrektora:


  • mgr Stanisława Peszko
  • mgr Krystyna Cięciwa

  • Listopad 1987 r. – przygotowanie do referendum dotyczącego akceptacji proponowanych przez władze reform społeczno-ustrojowych.
  • Reaktywowanie ZSMP, który nie istniał w szkole od 1986 roku (25 członków).
  • Zorganizowanie przy współpracy z TPPR o uroczystych obchodów 70-tej rocznicy Rewolucji Październikowej.
  • Aktywna działalność organizacji LOK (wystawy, konkursy, zbieranie cegiełek na rzecz budowy Pomnika Mogiły Żołnierzy Września 1939); LOP (dokarmianie ptaków, wycieczki, prelekcje mówiące o zagrożeniach środowiska); PCK (akcja zbierania kuponów z towarów zagranicznych, nabycie 4 wózków inwalidzkich – w tym jednego dla ucznia liceum); PTTK i ZHP.
  • Powołanie szkolnych komisji: dydaktycznej (przew. – mgr S. Cyrulik), wychowawczej (przew. – mgr Z. Piotrowska), opiekuńczej (przew. pedagog szkolny – mgr Barbara Borzęta), postępu (przew. -mgr Z. Biernacki).
  • Kontynuowanie programu doskonalenia zawodowego -podyplomowe studia nauczycieli.
  • Zaangażowanie nauczycieli w zespoły: dyskusyjne, ekspertów, reformatorów, badaczy.
  • Organizowanie spotkań uczniów z pracownikami wyższych uczelni i instytutów naukowych np. neurologiem, onkologiem, filologiem, pedagogiem.
  • Rozwijanie wymiany międzynarodowej – Dania, Niemcy, Francja; zorganizowanie obozu j. angielskiego.
  • Wycieczka jednej z klas do Wilna.
  • 1989/90 – zdobycie pierwszego miejsca na Festiwalu Artystycznym Szkół Ponadpodstawowych za całokształt proponowanych form muzycznych. Pierwsze miejsce zajął również duet wokalno-instrumentalny w kategorii poezji śpiewanej, a wyróżnienie uzyskało trio akordeonowe.
  • Pierwsze miejsca w konkursie plastycznym, literackim, recytatorskim.
  • 1990 r. – zorganizowanie eksperymentalnie egzaminu maturalnego połączonego z egzaminem wstępnym na Akademię Ekonomiczną.
  • 1990/91 powrót religii – katechetami zostali księża z parafii św. Mikołaja: ks. Piotr Miszczyk i ks. Roman Świerkosz.
  • Zmiana organizacji życia szkoły (powołanie zespołu doradczego).
  • 1991 r. – powstanie Klubu Miłośników Ameryki.
  • Realizacja nowatorskich pomysłów dydaktycznych – utworzenie klasy autorskiej (mgr J. Górz przy współpracy z WSP, UW i ODN zorganizowała klasę biologiczno-turystyczną, przyjętą do Klubu Szkół Twórczych).
  • Upowszechnianie zwyczaju organizowania tzw. obozów naukowych.
  • Udział uczniów w Międzynarodowych Kongresach Ekologicznych w Hadze (1988 r.), Chicago (1989 r.), Anglii (1990 r.).
  • W czasie wizytacji w 1991 r. poziom nauczania oceniono w szkole jako dobry. Zwrócono uwagę na niezbyt wysoki wskaźnik przyjęć na studia i wzrastającą ilość egzaminów sprawdzających.
  • Zapoczątkowanie zjazdów sejmików uczniowskich: 1988r. – Lanckorona, I Sejmik Uczniowski; 1989 r. – Trzemeśnia, II Sejmik Uczniowski; 1990r. – Zakopane, III Sejmik Uczniowski (opracowanie zasad działania Rady Szkoły); 1991r. – Gródek nad Dunajcem, IV Sejmik Uczniowski (tworzenie Regulaminu Rady Szkoły, Statutu Szkoły; zniesiono Samorząd Szkoły i Radę Przedstawicieli Uczniowskich – powstało Forum Hobbystów oraz ustanowiono funkcję prezydenta szkoły).
  • Utworzenie: Akcji Tolerancji, Stowarzyszenia Młodzieży Niekonwencjonalnej, grupy – Młoda Elita, Klubu Radiofonicznego.
  • Aktywna praca kół: wiedzy prawniczej i filozoficznej (mgr M. Kardasz), Miłośników Krakowa (mgr S. Cyrulik), strzeleckiego (mgr Puterek-Wawrzoń).
  • Powstanie Klubu Muzycznego (mgr Maria Piątek), aukcja prac malarskich i wyrobów artystycznych (mgr Paweł Majcher).
  • Przygotowywanie spektakli szkolnych m. in. „Ferdydurke” i „Moralność pani Dulskiej”.
  • Unowocześnianie pracy pedagoga szkolnego – współpraca z Poradnią Wychowawczo-Zawodową, oddziałem Leczenia Nerwic, Laboratorium Psychosomatyki i Paychoterapii; wykłady na temat subkultur młodzieżowych, narkomanii, przestępczości nieletnich.
  • Rozwijanie opieki nad uczniami z grup dyspanseryjnych, wejście szkoły do zespołu szkół krakowskich promujących zdrowie.
  • Prace remontowe i porządkowe, wzbogacanie bazy materialnej szkoły.
  • Dyrektor Strumidło odszedł na emeryturę we wrześniu 1992 roku.

Od roku 1992…

Dyrektor: Zdzisław Kusztal

Urodził się 28 listopada 1949 roku w Pionkach w woj. radomskim. Tam ukończył szkołę podstawową, ognisko muzyczne i liceum ogólnokształcące. W 1967 roku rozpoczął studia matematyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jednocześnie uczęszczał do Średniej Szkoły Muzycznej w Krakowie. Studia ukończył w 1973 roku. W 1971 roku, będąc jeszcze studentem rozpoczął pracę w zawodzie nauczycielskim w IX Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie. W latach 1978-79 był dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 15 w Krakowie. Od 1979 roku pracował w administracji oświatowej w Wydziale Oświaty Kraków-Krowodrza pełniąc kolejno funkcje: wizytatora, zastępcy inspektora oświaty i od 1986 roku, inspektora oświaty. W 1990 roku, w wyniku zmian strukturalnych w administracji państwowej i likwidacji wydziałów oświaty, wrócił na swój etat nauczyciela matematyki do IX LO.

Od 1 września 1992 roku jest pierwszym, wyłonionym w drodze konkursu dyrektorem VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie.

W 1976 r. otrzymał nagrodę Ministra Oświaty i Wychowania, a w 1998 roku nagrodę Prezydenta Miasta Krakowa i Kuratora Oświaty. Został odznaczony między innymi: Odznaką Przyjaciel Dziecka, Złotą Odznaką za pracę społeczną dla miasta Krakowa, Złotą Odznaką za Zasługi dla Ziemi Krakowskiej, Złotą Honorową Odznaką Przyjaciół Harcerstwa, Krzyżem za Zasługi dla ZHP, a w 1996 roku Złotym Krzyżem Zasługi.


Kiedyś pani redaktor z „Gazety Krakowskiej”, przeprowadzając ze mną wywiad, zapytała o przepis na dobrą szkołę. Profesjonalizm, fachowość, partnerstwo, luz, wysokie wymagania, dyscyplina, samorządność…? Gdybym znał taki przepis, na pewno nie byłbym dyrektorem. Byłoby to wtedy bardzo nieciekawe zajęcie.

Dobrą szkołę tworzą ludzie – nauczyciele, uczniowie, rodzice – swoją codzienną, żmudną pracą. Ile w tej pracy radości i sukcesów, a ile niepowodzeń, czasem smutku i łez…? Nikt z nas nie jest bez skazy, nie wszyscy jesteśmy do końca dobrzy. Ale ważne, że umiemy się uzupełniać, że chcemy i potrafimy być razem, bardzo blisko siebie. Łączymy to, co w nas najlepsze. To wspólne bogactwo, które pozwala wierzyć, że jeszcze dużo w nas pomysłów i wiele przed nami możliwości ich realizacji. Nie mamy jeszcze lekarstwa na nasze problemy i kłopoty. Ciągle odkrywamy i poszukujemy. Sami – codziennie – tworzymy recepty na dobrą szkołę. To nasz cel i sens pracy pedagogicznej.

Przeglądając różne pamiątki z okresu 40-letniej historii liceum, znalazłem obrazek, a na nim wiatrak i łódź odbijającą od brzegu. Na odwrocie były słowa: „Jesteś lekiem na całe zło i nadzieją ….”. Kochanej wychowawczyni… – klasa IV – 1984 r. To piękne słowa podziękowań za ciężką, wspólną pracę. Czy bez tego trudu, codziennego wysiłku, nadziei… – można osiągnąć sukces?

W naszym liceum są nauczyciele – nowatorzy, odważnie poszukujący nowych metod, nowych rozwiązań, stawiający „wysoko poprzeczkę” przed sobą i uczniami. To dzięki Nim szkoła na przekór wszystkim trudnościom „idzie do przodu”, staje się nowoczesna. Ale są też Ci, często niewymieniani, spokojni i mądrzy, po prostu dobrzy ludzie, którzy są „lekiem na całe zło”. To Oni pocieszą, porozmawiają, znajdą rozwiązanie…, czasem zastąpią matkę, ojca, najwierniejszego przyjaciela. To dzięki Nim szkoła jest normalna, może osiągać sukcesy, podejmować nowe zadania, realizować programy autorskie.

W tym liceum było i jest tak wielu wspaniałych ludzi, którzy całe swoje życie, swoją wiedzę i mądrość życiową poświęcili i poświęcają młodzieży. Wyróżnienia, pochwały to rzecz subiektywna. Wielkość człowieka mierzy się wartościami, które po sobie pozostawia. Wielkość Nauczyciela – Wychowawcy mierzy się losami jego wychowanków. To oni ciągle piszą najwspanialszą pochwałę swoim Nauczycielom, swojej Szkole. Ich los jest przecież jakąś cząstką naszych osobowości, cząstką naszych ideałów, wartości, a może i naszych niezrealizowanych planów i marzeń…

A co przed nami?

Często sięgam do programu jaki przedstawiłem w styczniu 1992 roku, w czasie konkursu na stanowisko dyrektora liceum. Jest on moim drogowskazem… Resztę dopisze życie…

„…Praca na stanowisku dyrektora liceum jest dla mnie wspaniałą możliwością służenia i czynienia dobra każdemu człowiekowi, a przede wszystkim, możliwością kreatywnego działania i tworzenia warunków, w których uczniowie, nauczyciele i rodzice będą podmiotem wszystkich koncepcji i przedsięwzięć…

…Swoją działalność, wszystkie zamierzenia budował będę na prawdzie, wiedzy, godności moralnej i miłości do człowieka.

Nie będę burzył dorobku i osiągnięć nauczycieli liceum. Wypracowane dobre tradycje, poziom nauczania i wychowania zamierzam nieustannie wzbogacać, a ocenę pracy szkoły podnieść do najwyższej, ze wszystkich liceów krakowskich.

Będę szanował każdego człowieka i jego poglądy, doceniał kompetencje, wiedzę i pracę. Pragnę być blisko ludzi. Pomóc im odkryć swoje możliwości i wiarę we własne siły. Wyzwalać ich umiejętności, pobudzać do działania i inicjatyw. Przełamywać niemoc i postawę beznadziejności.

…Założenia, na jakich funkcjonuje współczesna szkoła wymagają generalnych zmian. Moim zamierzeniem jest włączyć się aktywnie wspólnie z nauczycielami liceum w ich realizację, między innymi poprzez:
– kontynuowanie istniejących oraz tworzenie nowych klas i programów autorskich, a także podejmowanie nowatorskich rozwiązań w pracy z młodzieżą i rodzicami,
– stwarzanie możliwości działania i tworzenia ludziom aktywnym, samodzielnym, z pomysłami i silną osobowością,
– uczynienie z liceum szkoły samorządności i nauki demokracji oraz mądrej współpracy nauczycieli, uczniów, rodziców i środowiska…

…Będę dążył do tego aby każdy kontakt nauczyciela z uczniami cechował perfekcjonizm dydaktyczny i metodyczny a jego postępowanie potwierdzało głoszone zasady etyczne i moralne.

Rozbuduję cały system kontaktów wykraczających poza tradycyjny system klasowo-lekcyjny (teatr szkolny, chór, zawody i konkursy przedmiotowe, specjalistyczne koła zainteresowań, wycieczki, obozy …).

Dążył będę do tego, aby szkoła była lubiana przez uczniów, aby w szkole znaleźli miejsce i możliwości rozwijania swoich indywidualnych zainteresowań.

Wspólnie z nauczycielami, uczniami i rodzicami zostaną wypracowane najlepsze formy realizacyjne adekwatne do potrzeb uczniów i możliwości szkoły…

Z czego nie zrezygnuję:

Z krytycyzmu, wrażliwości, zaangażowania emocjonalnego, własnych ocen, własnych wyborów, samodzielnego myślenia.

Czego się nie boję:

Inicjatywy społecznej, odmiennych poglądów, mądrzejszych współpracowników, indywidualnego ryzyka i odpowiedzialności.

Z czym będę walczył:

Z demagogią, tanią popularnością, zmianami dla zmian, słowami bez pokrycia, fikcją i pozornymi działaniami, z głupotą, z negacją wszystkich i wszystkiego, schematyzmem i uniformizmem.

Czego nie dokonam:

Sam nie dokonam niczego. Wspólnie ze wszystkimi, którzy swoją działalność zawodową i społeczną traktują jako służbę dla dobra młodzieży, możemy czynić rzeczy na pozór niemożliwe.”

Zdzisław Kusztal

Zastępcy dyrektora:


  • mgr Krystyna Cięciwa
  • mgr Grażyna Tomaszewska
  • mgr Iwona Król
  • mgr Beata Solowska

  • Październik 1992 r. – Dzień Edukacji Narodowej. Pierwsze po latach wspólne spotkanie nauczycieli, uczniów i rodziców z nauczycielami i pracownikami liceum będącymi na emeryturze. Takie spotkania będą się odtąd odbywały trzy razy do roku: z okazji Świąt Bożego Narodzenia, Świąt Wielkanocnych i Dnia Edukacji Narodowej jesteśmy znowu razem w Naszym Liceum.
  • 28 listopada 1992 r. – dzień śmierci Patrona Liceum – Stanisława Wyspiańskiego i uroczyste Ślubowanie „pierwszaków” w Starym Teatrze, po nim spektakl „Wesele”. „Nowy dyrektor nadaje tym uroczystościom szczególnego znaczenia. Kolejne ślubowania odbywają się w rocznicę śmierci poety. W 1993 r. – w Teatrze Słowackiego a od 1994 r. Na Skałce, w Krypcie Zasłużonych, przy sarkofagu Wyspiańskiego. Listopadowy zmrok, pochodnie, fragmenty poezji Patrona – nadają tym chwilom podniosły i niezapomniany nastrój”.
  • Wydarzeniami artystycznymi są szopki wystawiane przez uczniów liceum:
    w styczniu 1993 r. – „Piaskownica” – przygotowana przez uczniów kl. IV H i prof. Jerzego Wolińskiego,
    w styczniu 1994 r. – „Ślubowanie” – przygotowana przez klasę II A pod opieką prof. Katarzyny Miezian.
    w 1995 r. – „Nasza szkoła” – przygotowana przez klasę II F i prof. Bożenę Pietrusińską.
  • Styczeń – marzec 1993 r. – przeprowadzenie generalnego remontu sali gimnastycznej: wymiana okien, flizowanie natrysków, wymiana tynków, malowanie. Młodzież może wreszcie kąpać się w ciepłej wodzie po zajęciach z wychowania fizycznego. Wyremontowano hall na parterze, przeznaczając go na miejsce poświęcone Wyspiańskiemu.„Remonty i upiększanie budynku oraz jego otoczenia to pasja nowego dyrektora w pierwszym roku jego pracy”.Najważniejsze prace to: dach, instalacje, schody wejściowe, aula, pokój nauczycielski, szatnie, korytarze, boisko…
  • Luty 1993 r. – skomputeryzowanie administracji. Pozwala przygotowywać profesjonalne pisma, dyplomy, oblicza pobory.
  • Marzec 1993 r. – pierwsza pielgrzymka uczniów klasy II B (wychowawca: prof. Paweł Majcher) i grupy nauczycieli do Rzymu. Ojciec Święty Jan Paweł II, na specjalnie zorganizowanej dla VIII LO audiencji, skierował do wszystkich jej uczestników pamiętne słowa: „… Nie bójcie się … zdajcie maturę, potem się dobrze wybierzcie na studia…”. Udzielił też specjalnego apostolskiego błogosławieństwa młodzieży, nauczycielom i pracownikom VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Wyspiańskiego. Do czerwca 1996 r. do Papieża pojedzie siedem grup uczniów Naszego Liceum. Za każdym razem Ojciec Święty przyjmuje naszą młodzież na prywatnych audiencjach. Opiekę duszpasterską nad szkolnymi pielgrzymkami sprawują katecheci z Parafii św. Mikołaja: ksiądz Tadeusz Augustynek, ksiądz Piotr Miszczyk i ksiądz Krzysztof Burdak.
  • Maj 1993 r. – strajk nauczycieli. Przerwa w nauce trwa 10 dni. Zostają przesunięte terminy matur pisemnych. Egzaminy dojrzałości zdają wszyscy. W tym roku po raz pierwszy w historii liceum przekraczamy niedostępny dla nas do tej pory wskaźnik przyjęć na studia: ponad 90 procent. Jesteśmy w czołówce krakowskich liceów: I, II, V, VI i VIII. W Krakowie zaczyna się mówić: „Ósemka jest chyba najlepsza”.
  • Czerwiec 1993 r. – po raz pierwszy kodowane egzaminy wstępne do liceum.
  • 10 września 1993 r. – uroczysta promocja pierwszej w Polsce klasy autorskiej (hebrajskiej). W jej programie: historia i kultura Żydów oraz nauka języka hebrajskiego. (Pomysł – prof. Janiny Górz; współtwórcy programu: Zakład Historii i Kultury Żydów UJ – prof. dr hab. Józef Gierowski i dr Krzysztof Pilarczyk; Księża Jezuici; prof. Katarzyna Miezian – naucz. j. polskiego, prof. Ludmiła Okrzesik – naucz. historii). Klasa ta rozsławia VIII LO nie tylko w Polsce ale także w USA, Anglii, Izraelu, Niemczech, Szwecji. Klasa hebrajska jest członkiem Ogólnopolskiego Towarzystwa Szkół Twórczych.
  • Rok szkolny 1993/94 – rozpoczęcie szerokiej wymiany z młodzieżą zagraniczną. Stała współpraca z liceum w Mannheim (Niemcy). Uczniowie VIII LO wyjeżdżają do Anglii, Francji, Niemiec, Włoch, Hiszpanii, Izraela i na Słowację. W liceum przyjmowane są liczne grupy młodzieży z Niemiec, Francji, Danii i Szwecji. Najczęściej jest to młodzież pochodzenia żydowskiego z Izraela, USA, Anglii, Turcji a nawet z Kostaryki (w ciągu niespełna trzech lat, ponad 2000 młodzieży). Gospodarzem tych wizyt jest klasa hebrajska (prof. Janiny Górz). W spotkaniach chętnie uczestniczą uczniowie z innych klas. Klasa hebrajska gości również szereg osobistości świata nauki i kultury, dziennikarzy i dyplomatów.
  • Kwiecień 1994 r. – Kuratorium Oświaty zatwierdza dwa programy, nowych klas autorskich, opracowane przez nauczycieli VIII LO:
    – klasa matematyczno-chemiczna z informatyką (autorami programu są: z matematyki – dyr. Zdzisław Kusztal, z chemii – prof. Iwona Król, dyr. Krystyna Cięciwa i prof. J. Jabłońska, z informatyki – prof. Ewa Kubik);
    – klasa lingwistyczna z poszerzonym programem języka niemieckiego – „Wir in Europa” (autorami programu są: język niemiecki – prof. Bożena Dubiel-Cudak, z historii – prof. Marek Jeleń, z geografii – prof. Aleksandra Głowacka, program wychowawczy – prof. Beata Jancarz).
    Realizacja programów tych klas rozpoczyna się od września 1994 r.
  • Czerwiec 1994 r. – egzaminy wstępne do liceum. Ponad 400 kandydatów – najwięcej w Krakowie. W 1995 r. ta sama sytuacja – 390 kandydatów.
  • Lipiec 1994 r. – uczennica kl. IV b – Kasia Wolska, zwyciężczyni Wojewódzkich Zawodów Chemicznych – zdaje egzamin na Akademię Medyczną uzyskując największą ilość punktów w całej Polsce.
  • Wrzesień 1994 r. – VIII LO zostaje przyjęte do Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Szkół Aktywnych (jedyne z Krakowa).
  • Wrzesień 1994 r. – liceum przystępuje do współpracy w realizacji programu Wspólnot Europejskich TEMPUS DSDE (Developing Schools Democracy in Europe). Koordynatorem programu jest Instytut Psychologii UJ.
  • Wrzesień 1994 r. – oddanie nowej pracowni komputerowej na 18 stanowisk. Została ona w połowie sfinansowana przez Radę Rodziców. Jest jedną z najnowocześniejszych szkolnych pracowni komputerowych w Krakowie.
  • Maj 1995 r. – przyjęcie VIII LO do Fundacjii Stefana Batorego. Od 1 września 1995 r. prof. Marek Jeleń będzie realizował w ramach tej fundacji program „Przedsiębiorczość”.
  • Czerwiec 1995 r. – zdobywamy Złotą Statuetkę – najwyższe wyróżnienie na Festiwalu Artystycznym Młodzieży. Jest to uhonorowanie prac naszych uczniów w dziedzinie: teatru, poezji, plastyki, fotografii i muzyki.
  • Listopad 1995 r. – wymieniliśmy wszystkie okna w budynku liceum od strony ulicy Grzegórzeckiej na okna nowoczesne i dźwiękoszczelne. To ogromne zadanie zostało w 80 % zrealizowane z środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska. W klasach jest wreszcie cicho i ciepło. To wspaniały prezent na jubileusz liceum.
  • Corocznie w szkole odbywają się:
    – Festiwale Artystyczne VIII LO;
    – dni przedmiotowe;
    – Sejmiki Uczniowskie.
  • Uczniowie liceum zdobywają sukcesy sportowe w grach zespołowych, lekkoatletyce, tenisie stołowym, badmintonie, strzelaniu.
  • Wrzesień – grudzień 1995 r. – debiuty poetyckie: Agnieszki Hudziak z IV e, Piotra Kalińskiego z IV f i Agnieszki Łachwy z IV d.
  • W 1995 roku odeszło z grona pedagogicznego na zawsze dwóch nauczycieli. W kwietniu prof. Jerzy Woliński; w listopadzie prof. Antonina Julia Kret.
  • W ciągu niespełna czterech lat o „Ósemce” ukazało się kilkadziesiąt artykułów w prasie lokalnej, krajowej a także zagranicznej. Kilka razy o pracy i osiągnięciach szkoły informowały audycje radiowe i telewizyjne.
  • Maturzyści z 1994 r. tak napisali o szkole: „… Przed dyrekcją chylmy czoła,/ wciąż pięknieje nasza szkoła./ Kolor błękitno-złoty/ i kolorowe gabloty./ W efekcie nasze liceum/ wygląda jak mauzoleum…/ i można by nawet bez zwłoki,/ ze Skałki przenieść tu – zwłoki …”.

WŁADZE SZKOŁY

Dyrektor:
mgr Katarzyna Miezian
Zastępcy dyrektora:
mgr Anna Drwięga
mgr Marek Jeleń

Kontakt

VIII Liceum Ogólnokształcące w Krakowie
ul. Grzegórzecka 24
31-531 Kraków
tel. 124211571
e-mail: liceum@viii-lo.krakow.pl
Sekretariat liceum czynny jest w dni powszednie w godzinach 8:00-17:00